Abiba sniffs deep into the end of the hijab as she walks against the wind: winds of the North, winds of her life. She opens the back door stealthily, with the ease of the village thief, and she walks out of the house that she was born into. She sneaks past all the memories, questions that she knows will never get answered—she walks away from all she has known to face a vast world of the unknown. The dryness of the early morning harmattan wind is blowing against her face; it screams in her ears: EVERYONE CAN SEE YOU. She holds her breath as she dashes past the house with tears in her eyes. Today, she is fourteen. In four weeks, she will be married.

Life was never the same for her since she found out all that she had unknowingly dreaded all her life. She had thought about it; when she saw the other girls change their drab, one-colour hijabs for the flowery ones, with those laali marks on their bodies. Nothing really changed but as she looked through their eyes, she saw the smile of the defeated. The smile betrayed their innocence; they knew that their ambitions would soon be wrapped into one ball and packed into a nylon bag and handed over to the highest bidder. That was their fate.


That is my fate. But she wanted to change that fate – it does not always have to be the same. The winds always break when a mightier force stands in its way; she was ready to walk against its overpowering gusts, running as fast as she could to find herself. She saw them, heard them and knew all that they planned. She was to be married off to her father’s fifty-year-old, age-long friend. The man who sold suya and always paid for her kunu drink whenever she passed through the market on the way home from school. The one who would look her deep in the eyes as she played with the boys and scream suddenly like a wounded dog, stop talking to them and hold your hijab tight over your head, can’t you see they are beholding your virtue? And on certain nights, when her mother sent her to the night market he would grin at her and whisper into her ears, Yarinya, I will marry you someday. She would frown and tap her fingers making a semi-circle with them over her head, the way she has seen her best friend in school do while screaming in disgust when someone said something abominable to her. Tufiakwa. Nneka was one of the people that her parents called Kaferi, untouchable, supposed to be unheard but who could never go unnoticed. They owned the biggest shops in the city and the townspeople only endured the high prices of their products because they were the only sellers. Nneka told me proudly that she would go to the university and become the first Nigerian woman to fly an airplane—she would demonstrate with her hands raised high in the sky like an eagle. She was really an eagle: daunting, bold and fearless. I found in her the daring freedom I would never be allowed to know. I had to find my voice somewhere else, away from here, even in the West—the Wild Wild West of my dreams.


When she left she would no longer hear the buzzing voices in Papa’s room haggling over her bride price; even as his friend brought with him gifts she never received. She would be free from the piercing look of secret knowledge that peeled her clothes off her body every time he saw her at the market. No longer would she be held down by the stench that hung on his breath, the browning teeth that stank of gooro stalked between the teeth for days, those black fingers that had held countless cigarettes, grasping her tender hands. For once she would be free.


Free to pursue my dreams like the hawk that I always see in my dream swooping down to pick anything it desires for food—unaware of the stares of man—I will soar till I find myself. I don’t know what lies ahead of me, but I can decide what it will be, she said under her breath as she sprinted past the front of her betrothed’s stall under the heavy eyes of the dark night.

Une histoire courte-- L'aigle
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Abiba renifle profondément dans l'extrémité du hijab pendant qu'elle marche contre le vent : vents du nord, vents de sa vie. Elle ouvre la porte arrière furtivement, avec la facilité du voleur de village, et elle marche hors de la maison qu'elle a été soutenue dans. Elle part furtivement après toutes mémoires, les questions qu'elle sait ne l'obtiendra jamais répondre-marche loin de tous qu'elle a su pour faire face à un vaste monde de l'inconnu. La sécheresse du vent harmattan de matin tôt souffle contre son visage ; il crie dans des ses oreilles : CHACUN PEUT VOUS VOIR. Elle tient son souffle pendant qu'elle se précipite après la maison avec des larmes dans elle des yeux. Aujourd'hui, elle a quatorze ans. En quatre semaines, elle sera mariée.

La vie n'était jamais la même pour elle puisqu'elle a découvert tous qu'elle avait unknowingly redouté toute sa vie. Elle avait pensé cela ; quand elle a vu les autres filles changer leur terne, des hijabs d'un-couleur pour les fleuris, avec ces marques de laali sur leurs corps. Rien vraiment changé mais pendant qu'elle regardait par leurs yeux, elle n'a vu le sourire du défait. Le sourire a trahi leur innocence ; ils ont su que leurs ambitions seraient bientôt enveloppées dans une boule et emballées dans un sac en nylon et remises au plus haut soumissionnaire. C'était leur destin.


C'est mon destin. Mais elle a voulu changer que destin - ce ne doit pas toujours être pareil. Les vents se cassent toujours quand une force plus puissante se tient de sa manière ; elle était prête à marcher contre ses rafales maîtrisantes, fonctionnant aussi rapidement qu'elle pourrait se trouver. Elle les a vus, les a entendus et a su tous ce que elles ont projetés. Elle devait être mariée au loin à son père cinquante-année-vieux, ami séculaire. L'homme qui a vendu le suya et a toujours payé sa boisson de kunu toutes les fois qu'elle a traversé le marché sur la maison de manière de l'école. Celui qui regarderait son profond dans les yeux pendant qu'elle jouait avec les garçons et le cri perçant soudainement comme un chien blessé, arrêt leur parlant et juge votre hijab serré au-dessus de votre tête, ne pouvez-vous pas les voir voyez-vous votre vertu ? Et certaines nuits, quand sa mère l'a envoyée au marché de nuit il grimacerait à elle et chuchoter dans ses oreilles, Yarinya, je vous épouserai un jour. Elle froncerait les sourcils et taper ses doigts faisant un demi-cercle avec eux au-dessus de sa tête, la manière qu'elle a vue que son meilleur ami à l'école font tout en criant dans le dégoût quand quelqu'un a dit quelque chose de abominable à elle. Tufiakwa. Nneka était un du peuple que ses parents ont appelé Kaferi, intouchable, censé pour être unheard mais qui pourrait ne jamais passer inapperçu. Ils ont possédé les plus grands magasins dans la ville et les citadins ont seulement supporté les prix élevés de leurs produits parce qu'ils étaient les seuls vendeurs. Nneka m'a indiqué que fier qu'elle aille à l'université et devienne la première femme nigérienne pour voler avion-elle démontrerait avec qu'elle les mains ont augmenté haut dans le ciel comme un aigle. Elle était vraiment un aigle : intimider, audacieux et courageux. J'ai trouvé dans elle la liberté audacieuse on ne me permettrait jamais que de savoir. J'ai dû trouver ma voix quelque part d'autre, parti d'ici, même dans le sauvage sauvage d'Ouest-le à l'ouest de mes rêves.


Quand elle est partie elle n'entendrait plus les voix de ronflement dans la chambre du papa marchandant son prix de mariée ; même pendant que son ami apporté avec lui cadeaux qu'elle n'a jamais reçus. Elle serait libre du regard de perforation de la connaissance secrète qui l'a épluchée des vêtements outre de son corps chaque fois qu'il l'a vue au marché. Plus elle ne serait maintenue par la puanteur qui a accroché sur son souffle, les dents de brunissement qui ont pué le gooro égrappé entre les dents pendant des jours, ces doigts noirs qui avaient tenu les cigarettes innombrables, saisissant ses mains d'offre. Pour une fois qu'elle serait libre.


Libérez pour poursuivre mes rêves comme le faucon que je vois toujours dans mon rêve swooping vers le bas pour sélectionner quelque chose qu'il désire pour nourriture-ignorant des regards fixes du l'homme-Je montera jusqu'à la trouvaille d'I moi-même. Je ne sais pas ce qui se trouve en avant de moi, mais je peux décider ce que sera il, elle ai dit sous son souffle comme elle sprinted après l'avant de la stalle de ses betrothed sous les yeux lourds de la nuit foncée.

Una historia corta-- El águila
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Abiba huele profundamente en el extremo del hijab mientras que ella camina contra el viento: vientos del norte, vientos de su vida. Ella abre la puerta trasera cautelosamente, con la facilidad del ladrón de la aldea, y ella camina de la casa que ella nació en. Ella hace furtivamente más allá de todas las memorias, las preguntas que ella sabe nunca la conseguirá contestar-camina lejos de todos lo que ella ha sabido para hacer frente a un mundo extenso del desconocido. La sequedad del viento harmattan de la mañana temprana está soplando contra su cara; grita en sus oídos: CADA UNO PUEDE VERLE. Ella lleva a cabo su respiración mientras que ella estralla más allá de la casa con los rasgones en ella ojos. Hoy, ella es catorce. En cuatro semanas, la casarán.

La vida nunca era igual para ella puesto que ella descubrió todos que ella unknowingly había temido toda su vida. Ella había pensado de él; cuando ella vio a las otras muchachas cambiar su monótono, los hijabs del uno-color para los floridos, con esas marcas del laali en sus cuerpos. Nada realmente cambiante pero como ella miraba a través de sus ojos, ella consideró la sonrisa del derrotado. La sonrisa traicionó su inocencia; sabían que sus ambiciones pronto serían envueltas en una bola y embaladas en un bolso de nylon y entregadas al licitador más alto. Ése era su sino.


Ése es mi sino. Pero ella deseó cambiar que sino - no tiene que siempre ser igual. Los vientos se rompen siempre cuando una fuerza más poderosa está parada de su manera; ella era lista caminar contra sus ráfagas que dominaban, funcionando tan rápidamente como ella podría encontrarse. Ella los vio, los oyó y sabía todos que planearon. Ella debía ser casada apagado con su padre cincuenta-año-viejo, amigo age-long. El hombre que vendió suya y pagó siempre su bebida del kunu siempre que ella pasara a través del mercado en el hogar de la manera de la escuela. ¿El quién miraría su profundo en los ojos como ella jugó con los muchachos y el grito repentinamente como un perro herido, parada que ellos habla con y lleva a cabo su hijab apretado sobre su cabeza, no puede usted verlo beholding su virtud? Y en ciertas noches, cuando su madre la envió al mercado de la noche él haría muecas en ella y susurrar en sus oídos, Yarinya, le casaré algún día. Ella frunciría el ceño y golpear ligeramente sus dedos que hacen un semicírculo con ellos sobre su cabeza, la manera que ella ha visto que su mejor amigo de la escuela hace mientras que grita en repugnancia cuando alguien dijo algo abominable a ella. Tufiakwa. Nneka era uno de la gente a que sus padres llamaron Kaferi, untouchable, supuesto ser unheard pero quién podría nunca ir inadvertido. Poseyeron las tiendas más grandes de la ciudad y los ciudadanos aguantaron solamente los precios altos elevados de sus productos porque eran los únicos vendedores. Nneka me dijo que que ella iría a la universidad e hizo la primera mujer nigeriana para volar aeroplano-ella demostrara orgulloso con que ella las manos levantaron arriba en el cielo como un águila. Ella era realmente un águila: el desalentar, en negrilla y audaz. Encontré en ella la libertad atrevida que a me nunca se permitiría saber. Tuve que encontrar mi voz en alguna parte otra, lejos de aquí, incluso en el salvaje salvaje del Oeste- al oeste de mis sueños.


Cuando ella se fue ella oiría no más las voces de zumbido en el sitio del Papa que regatea sobre su precio de novia; así como su amigo traído con él regalos que ella nunca recibió. Ella estaría libre de la mirada de la perforación del conocimiento secreto que la peló las ropas de su cuerpo que él la vio cada vez en el mercado. El stench que colgó en su respiración, los dientes que broncean que apestaron del gooro acechado entre los dientes por días, esos dedos negros la mantendría no más que habían sostenido los cigarrillos incontables, agarrando sus manos blandas. Para una vez que ella estuviera libre.


Libere para perseguir mis sueños como el halcón que veo siempre en mi sueño swooping abajo para escoger cualquier cosa que desea para alimento-inconsciente de las miradas fijas del hombre-Yo se elevará hasta I encontrarme a mí mismo. No sé qué miente delante de mí, pero puedo decidir cuál será, ella dije bajo su respiración como ella sprinted más allá del frente de la parada de sus betrothed debajo de los ojos pesados de la noche oscura.

Una storia corta-- L'aquila
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Abiba fiuta in profondità nell'estremità del hijab mentre cammina contro il vento: venti del nord, venti della sua vita. Apre stealthily il portello posteriore, con la facilità del ladro del villaggio e cammina dalla casa che è stata sopportata in. Sneaks oltre tutte le memorie, domande che conosce mai non la otterrà rispond-cammina via da tutti che abbia saputo per affrontare un mondo ampio dello sconosciuto. La siccità del vento harmattan di mattina in anticipo sta saltando contro la sua faccia; grida in suoi orecchi: TUTTO PUÒ VEDERLO. Tiene il suo alito mentre si precipitare oltre la casa con le rotture in lei gli occhi. Oggi, è quattordici. In quattro settimane, sarà sposata.

La vita non era mai la stessa per lei poiché ha scoperto tutti che unknowingly aveva temuto tutta la sua vita. Aveva pensato a questo proposito; quando ha visto le altre ragazze cambiare il loro grigio, hijabs di un-colore per quei fioriti, con quei contrassegni di laali sui loro corpi. Niente di realmente cambiato ma mentre ha osservato attraverso i loro occhi, lei ha visto il sorriso del sconfitto. Il sorriso ha denunciato il loro innocence; hanno saputo che le loro ambizioni presto sarebbero spostate in una sfera e sono state imballate in un sacchetto di nylon e sono state cosegnate all'più alto offerente. Quello era il loro destino.


Quello è il mio destino. Ma ha desiderato cambiare che destino - non deve sempre essere lo stesso. I venti si rompono sempre quando una forza più mightier si leva in piedi nel relativo senso; era aspetta per camminare contro le relative raffiche overpowering, funzionanti velocemente come potrebbe trovarsi. Li ha visti, li ha sentiti ed ha conosciuto tutti che progettassero. Doveva essere sposata fuori al suo padre cinquanta-anno-vecchio, amico age-long. L'uomo che ha venduto il suya ed ha pagato sempre la sua bevanda di kunu ogni volta che ha attraversato il mercato sulla sede di senso dalla scuola. Quello chi osserverebbe il suo profondo negli occhi mentre ha giocato improvvisamente con i ragazzi ed il grido come un cane ferrito, arresto che comunica loro con e giudica il vostro hijab stretto sopra la vostra testa, non potete vederli beholding la vostra virtù? E su determinate notti, quando la sua madre la ha trasmessa al mercato di notte ghignerebbe lei e bisbigliare nei suoi orecchi, Yarinya, li sposerò qualche giorno. Frown e colpire le sue barrette leggermente che fanno loro un semicerchio con sopra la sua testa, il senso ha visto che il suo amico migliore a scuola fa mentre grida nella repulsione quando qualcuno ha detto qualche cosa di abominable a lei. Tufiakwa. Nneka era uno della gente che i suoi genitori hanno denominato Kaferi, untouchable, presunto essere unheard ma chi potrebbe non passare inosservato mai. Hanno posseduto i negozi più grandi nella città ed i cittadini hanno resistito soltanto ai prezzi elevati dei loro prodotti perché erano gli unici venditori. Nneka mi ha detto che che andrebbe all'università e diventerebbe la prima donna nigeriana per volare aeroplano-dimostrasse fiero con lei le mani si sono alzate su nel cielo come un'aquila. Era realmente un'aquila: daunting, GRASSETTO ed impavido. Ho trovato in lei la libertà che daring non sarei permesso mai conoscere. Ho dovuto trovare la mia voce in qualche luogo altra, assente di qui, anche nel selvaggio selvaggio di Ovest- ad ovest dei miei sogni.


Quando ha andato più non sentirebbe le voci di ronzio in contrattazione della stanza del Papa sopra il suo prezzo di bride; proprio mentre il suo amico portato con lui regali che non ha ricevuto mai. Sarebbe esente dallo sguardo di piercing di conoscenza segreta che la ha sbucciata vestiti fuori del suo corpo sempre che la ha vista al mercato. Più non sarebbe mantenuta dallo stench che ha appeso sul suo alito, i denti di brunitura che hanno puzzato del gooro inseguito fra i denti per i giorni, quelle barrette nere che avevano tenuto le sigarette countless, tenaci le sue mani tenere. Per una volta che fosse libera.


Liberi per perseguire i miei sogni come il hawk che vedo sempre nel mio sogno che swooping giù per selezionare qualche cosa che voglia per alimento-ignaro degli stares dell'uomo-Io salga lavorare al ritrovamento di I io stesso. Non conosco che cosa si trova davanti me, ma posso decidere che cosa sarà, lei ho detto sotto il suo alito come sprinted oltre la parte anteriore della stalla dei suoi betrothed sotto gli occhi pesanti della notte scura.

Eine kurze Geschichte-- Der Adler
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Abiba schnüffelt tief in das Ende des hijab, während sie gegen den Wind geht: Winde des Nordens, Winde ihres Lebens. Sie öffnet die Hintertür stealthily, mit der Mühelosigkeit des Dorfdiebes, und sie geht aus dem Haus heraus, daß sie in getragen wurde. Sie schleicht hinter allen Gedächtnissen, Fragen, die sie erhält nie antworten-sie geht weg von allen weiß, die, sie gewußt hat, um eine beträchtliche Welt des Unbekannten gegenüberzustellen. Die Trockenheit des harmattan Winds des frühen Morgens brennt gegen ihr Gesicht durch; es schreit in ihren Ohren: JEDER KANN SIE SEHEN. Sie hält ihren Atem, während sie hinter das Haus mit Rissen in ihr Augen stürzt. Heute ist sie vierzehn. In vier Wochen wird sie verbunden.

Das Leben war nie das selbe für sie, da sie alle herausfand, daß sie unknowingly ihr ganzes Leben gefürchtet hatte. Sie hatte an es gedacht; als sie die anderen Mädchen sah, ihr graubraunes zu ändern, Einfarbe hijabs für die blumigen, mit jenen laali Markierungen auf ihren Körpern. Wirklich geändertes nichts aber, während sie durch ihre Augen schaute, sie sahen das Lächeln von besiegt. Das Lächeln verriet ihre Unschuld; sie wußten, daß ihr Ehrgeiz bald in eine Kugel aufgewickelt würde und in einen Nylonbeutel verpackt und zum höchsten Bewerber überreicht. Das war ihr Schicksal.


Das ist mein Schicksal. Aber sie wollte ändern daß Schicksal - es nicht immer muß der selbe sein. Die Winde brechen immer, wenn eine mächtigere Kraft in seiner Weise steht; sie war bereit, gegen seine überwältigenden Boen zu gehen und so schnell lief, wie sie sich finden könnte. Sie sah sie, hörte sie und wußte alle, die sie planten. Sie sollte zu ihrem fünfzig-Jahr-alten Vater, age-long Freund weg verbunden werden. Der Mann, der suya verkaufte und zahlte immer für ihr kunu Getränk, wann immer sie durch den Markt auf dem Weise Haus von der Schule überschritt. Das wer ihr tiefes in den Augen, während sie mit den Jungen und dem Scream plötzlich wie ein verletzter Hund spielte, der Anschlag schauen, der mit ihnen spricht und Ihr hijab fest über Ihrem Kopf hält würde, nicht können Sie sie sehen erblicken Ihre Tugend? Und auf bestimmten Nächte, als ihre Mutter sie zum Nachtmarkt schickte, würde er an ihr grinsen und in ihre Ohren, Yarinya zu flüstern, heirate ich Sie eines Tages. Sie würde die Stirn runzeln und ihre Finger klopfen, die ein Halbrund mit ihnen über ihrem Kopf, die Weise bilden, die sie gesehen hat, daß ihr bester Freund in der Schule beim Schreien im Ekel tun, als jemand etwas sagte, das zu ihr abominable ist. Tufiakwa. Nneka war eine der Leute, die ihre Eltern Kaferi anriefen, untouchable, angenommen, ungehört zu sein, aber wer unbemerkt nie gehen könnte. Sie besassen die größten Geschäfte in der Stadt und die Stadtmenschen hielten nur die hohen Preise ihrer Produkte aus, weil sie die einzigen Verkäufer waren. Nneka erklärte mir, daß stolz, daß sie zur Universität gehen würde und die erste nigerische Frau werden, zum zu fliegen, Flugzeug-sie mit, das ihr demonstrieren würde, Hände stark in den Himmel wie einen Adler anhoben. Sie war wirklich ein Adler: Einschüchtern, fett und furchtlos. Ich fand in ihr die verwegene Freiheit, die mir nie erlaubt würde zu kennen. Ich mußte meine Stimme sonst irgendwo finden, weg von hier, sogar im Westen-d wilden wilden westlich von meinen Träumen.


Als sie verließ, würde sie nicht mehr die summenden Stimmen im Raum des Papas hören, der um ihren Brautpreis feilscht; selbst als sein Freund geholt mit ihm Geschenke, die sie nie empfing. Sie würde vom Durchdringenblick des geheimen Wissens frei sein, der ihr Kleidung weg von ihrem Körper abzog, jedesmal, das er sie am Markt sah. Nicht mehr würde sie durch den Gestank, der an seinem Atem hing, die brünierenden Zähne, die nach dem gooro stanken, das zwischen den Zähnen für Tage angepirscht wurde, jene schwarzen Finger niedergehalten, die unzählige Zigaretten gehalten hatten und fassen würde ihre zarten Hände. Für, sobald sie frei sein würde.


Geben Sie frei, um meine Träume wie der Falke auszuüben, den ich immer in meinen Traum sehe, der unten swooping ist, um alles auszuwählen, das, es für Nahrung-ahnungsloses der Stares des Mannes-ICh ansteigt bis I Entdeckung selbst wünscht. Ich weiß nicht, was vor mir liegt, aber ich kann entscheiden was es ist, sie sagte unter ihrem Atem, wie sie hinter die Frontseite des Stalls ihrer betrotheds unter die schweren Augen der dunklen Nacht sprintete.

Uma história curta-- A águia
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Abiba sniffs profundamente na extremidade do hijab enquanto anda de encontro ao vento: ventos do norte, ventos de sua vida. Abre a porta traseira stealthily, com a facilidade do ladrão da vila, e anda fora da casa que estêve carregada em. Sneaks após todas as memórias, as perguntas que sabe nunca a começará respond-anda longe de tudo que soube para enfrentar um mundo vasto do desconhecido. O dryness do vento harmattan da manhã adiantada está fundindo de encontro a sua cara; grita em suas orelhas: TODOS PODE VÊ-LO. Prende sua respiração enquanto dashes após a casa com os rasgos nela os olhos. Hoje, é quatorze. Em quatro semanas, será casada.

A vida era nunca a mesma para ela desde que encontrou para fora tudo que tinha temido unknowingly toda sua vida. Tinha pensado sobre ele; quando viu as outras meninas mudar seu drab, hijabs da um-cor para flowery, com aquelas marcas do laali em seus corpos. Nada mudado realmente mas enquanto olhou através de seus olhos, viu o sorriso do derrotado. O sorriso betrayed seu innocence; souberam que suas ambições logo estariam envolvidas em uma esfera e embaladas em um saco de nylon e entregadas sobre ao licitante o mais elevado. Aquele era seu fate.


Aquele é meu fate. Mas quis mudar que fate - não tem que sempre ser o mesmo. Os ventos quebram sempre quando uma força mais poderosa está em sua maneira; estava pronta para andar de encontro a seus gusts overpowering, funcionando tão rapidamente como poderia se encontrar herself. Viu-os, ouviu-os e soube-a tudo que planeou. Devia ser casada fora a seu pai cinqüênta-ano-velho, amigo age-long. O homem que vendeu o suya e pagou sempre por sua bebida do kunu sempre que passou através do mercado no repouso da maneira da escola. Esse quem olharia seu profundo nos olhos enquanto jogou com os meninos e o grito de repente como um cão ferido, batente que fala a eles e mantem seu hijab apertado sobre sua cabeça, não pode você vê-lo beholding seu virtue? E em determinadas noites, quando sua mãe a emitiu ao mercado da noite sorriria nela e para sussurrar em suas orelhas, Yarinya, eu casá-lo-ei someday. Frown e para bater seus dedos que fazem um semi-circle com eles sobre sua cabeça, a maneira que viu que seu mais melhor amigo na escola faz ao gritar na aversão quando alguém disse algo abominable a ela. Tufiakwa. Nneka era um dos povos que seus pais chamaram Kaferi, untouchable, suposto ser unheard mas quem poderia nunca ir despercebido. Possuíram as lojas as mais grandes na cidade e as populações da cidade resistiram somente os preços elevados de seus produtos porque eram os únicos sellers. Nneka disse-me que orgulhosamente que iria à universidade e se transformaria a primeira mulher Nigerian para voar avião-demonstraria com que ela as mãos levantaram altamente no céu como uma águia. Era realmente uma águia: daunting, bold(realce) e fearless. Eu encontrei nela a liberdade que audaz seria permitido nunca eu saber. Eu tive que encontrar minha voz em algum lugar outra, longe de aqui, mesmo no selvagem selvagem do Oeste- ao oeste de meus sonhos.


Quando saiu já não ouviria as vozes zumbindo no quarto do Papa que haggling sobre seu preço de bride; mesmo como seu amigo trazido com ele presentes que nunca recebeu. Estaria livre do olhar da perfuração do conhecimento secreto que a descascou roupa fora de seu corpo todas as vezes que a viu no mercado. Seria mantida abaixada já não pelo stench que pendurou em sua respiração, os dentes bronzeando que tresandaram do gooro stalked entre os dentes por dias, aqueles dedos pretos que tinham prendido cigarros incontáveis, agarrando suas mãos macias. Para uma vez que estaria livre.


Livre para perseguir meus sonhos como o falcão que eu v sempre em meu sonho que swooping para baixo para escolher qualquer coisa que deseja para alimento-inconsciente dos olhares fixos do homem-Eu soar até o achado de I eu mesmo. Eu não sei o que se encontra antes de mim, mas eu posso decidir-se o que será, ela disse sob sua respiração como sprinted após a parte dianteira da tenda dos seus betrothed sob os olhos pesados da noite escura.

En kort berättelse-- Örnen
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Abiba sniffar djupt in i avsluta av hijaben, som hon går mot linda: lindar av norden, lindar av hennes liv. Hon öppnar bakdörren stealthily, med lindra av bytjuven, och hon går ut ur huset att hon var född in i. Hon smyga sig förgånget alla minnen, ifrågasätter att hon vet att ska få aldrig svara-henne går i väg från alla som hon har bekant som vänder mot en vast värld av okändan. Drynessen av den harmattan ottan lindar blåser mot henne vänder mot; det skriker i henne gå i ax: ALLA KAN SE DIG. Hon rymmer hennes andedräkt, som hon rusar huset med revor i henne synar förbi. I dag är hon fjorton. I fyra veckor ska hon att gifta sig.

Liv var aldrig samma för henne, sedan hon grundar ut alla att hon unknowingly hade unknowingly bävt allt hennes liv. Hon hade tänkt om det; när hon sågar, ändrar andra flickor deras gråbrunt, en-färgar hijabs för de blommiga, med de laalien markerar på deras förkroppsligar. Ingenting egentligen ändrande men, som hon såg till och med deras, synar, henne sågar leendet av besegrad. Leendet förrådde deras harmlöshet; de visste, att deras ambitioner som snart skulle slås in in i en klumpa ihop sig och packade in i ett nylon hänger lös och räckte över till den högsta spekulanten. Det var deras öde.


Det är mitt öde. Men hon önskade att ändra att ödet - det måste inte alltid att vara samma. Lindar alltid avbrottet när mer väldig stativ för en styrka i dess långt; hon var ordnar till för att gå mot dess övermanna vindkastar, spring som fastar, som hon kunde finna hon själv. Hon sågar dem, hört dem och visste alla som de planerade. Hon skulle att gifta sig av till hennes femtio-år-gammala fader, age-long vän. Manen, som sålde suya och, betalade alltid för hennes kunudrink, när som helst hon passerade till och med marknadsföra på från skolar långt hem. Den skulle vem se hennes djupt i, som hon lekte med pojkarna, och skriet gillar plötsligt ett såradt förföljer, stoppar samtal till dem och rymmer din hijab åtsittande över ditt huvud, kan inte synar du se dem skådar din förtjänst? Och på bestämt på nätterna, när hon fostrar, överförde henne till natten marknadsför honom skulle grinar på henne, och viskningen in i henne gå i ax, Yarinya, mig ska att gifta sig dig someday. Hon skulle frown, och klapp som hon fingrar danande en semi-circle med dem över hennes huvud, långt henne, har sett att hennes bästa vän in att skola gör stunder som skriker i avsmak, då någon sade något som var avskyvärd till henne. Tufiakwa. Nneka var ett av folket som hon föräldrar kallade Kaferi, kastlös person som var förment för att vara unhearden, men vem kunde aldrig gå obemärkt. De ägde det störst shoppar i staden, och townspeoplena uthärdade endast högt pris av deras produkter, därför att de var de enda säljarna. Nneka berättade mig att proudly att hon skulle går till universitetar och blir den första nigerianska kvinnan som flyger flygplan-henne skulle visar med henne räcker den lyftta kicken i skynågot liknande en örn. Hon var egentligen en örn: skrämma som sätta en klocka på och som är oförskräckt. I grundar i henne den djärva friheten som jag skulle är aldrig tillåten att veta. Jag måste att finna mitt uttrycker någonstans annars, i väg från här, även i det Västra- Wild Wild västra av min drömmar.


Då hon lämnade, skulle hon hör ej längre att surrandet uttrycker i far rum som prutar över hennes brud prissätter; som även hans vän som kommas med med honom gåvor som hon mottog aldrig. Hon skulle är fri från den genomträngande looken av hemlig kunskap som skalade som henne, kläder av henne förkroppsligar varje tid, han sågar henne på marknadsföra. Ej längre skulle rymms hon besegrar av stanken, som hängde på hans andedräkt, de bryna tänderna, som stank av gooroen som förföldes mellan tänderna för dagar som är de svarten, fingrar att hae rymda otaliga cigaretter som är grips hennes anbud räcker. För, när hon skulle, var fri.


Frigör för att förfölja min drömnågot liknande höken som jag ser alltid i mitt dröm- slå ned besegrar för att välja något som det, lust för mat-omedvetet av stirrandena av bemannar-i ska soar kassalådan, jag finner jag själv. Jag vet inte vad ligger framåt av mig, men jag kan avgöra att vad ska den, var, sade hon under hennes andedräkt, som hon sprintade bekläda av hennes betrotheds stall under skurkrollen synar förbi av mörkernatten.

Скоро рассказ-- Орел
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Abiba обнюхивает глубоко в конец hijab по мере того как она гуляет против ветра: ветры севера, ветры ее жизни. Она раскрывает заднюю дверь stealthily, с легкостью похитителя села, и она гуляет из дома что она была принесена в. Она крадется за всеми памятями, вопросами которые она знает никогда не будет получать отвечать-ее гуляет далеко от всех, котор она имеет известное для того чтобы смотреть на более обширный мир неисвестня. Засохлость ветра предыдущего утра harmattan дует против ее стороны; оно screams в ее ушах: КАЖДОЕ МОЖЕТ УВИДЕТЬ ВАС. Она держит ее дыхание по мере того как она бросит за домом с разрывами в ее глазах. Сегодня, она 14. В 4 неделях, она будет поженена.

Жизнь не была никогда этим же для ее в виду того что она нашла вне все что она unknowingly dreaded полностью ее жизнь. Она подумала о ем; когда она увидела, что другие девушки изменили их drab, hijabs одн-цвета для цветистых одних, с теми метками laali на их телах. Реально измененное ничего но по мере того как она посмотрела через их глаза, она увидели усмешку нанесенное поражение. Усмешка предала их невиновность; они знали что их гоноры скоро будут обернуты в один шарик и упакованы в nylon мешок и hand over к самому высокому покупщику. То была их судьба.


То будет моя судьба. Но она хотела изменить что судьба - она всегда не должна быть этим же. Ветры всегда ломают когда более mightier усилие стоит в своей дороге; она была готова погулять против своих пересиливая gusts, как быстро по мере того как она смогла найти. Она увидела их, услышала их и знала все которые они запланировали. Она должна была быть пожененным к ее отцу 50-год-старому, age-long другу. Человек продал suya и всегда оплачивал для ее питья kunu когда она прошла через рынок на доме дороги от школы. Одно посмотрело бы ее глубокое в глазах по мере того как она сыграла с мальчиками и клекотом неожиданно как wounded собака, стоп говоря к им и держит ваше hijab плотно над вашей головкой, не можете вы увидеть их созерцаете вашего добродетеля? И на определенных ночах, когда ее мать послала ее к рынку ночи он grin на ей и прошептать в ее уши, Yarinya, я поженусь вы someday. Она нахмурилась бы и выстучать ее перста делая полуокружность с ими над ее головкой, дорогой, котор она видела ее самый лучший друг в школе делает пока screaming в disgust когда кто-то сказало что-то abominable к ей. Tufiakwa. Nneka было одним из людей ее родители вызвали Kaferi, untouchable, supposed для того чтобы быть unheard но смогл никогда не идти unnoticed. Они имели самые большие магазины в городе и горожане только вытерпели високие цены их продуктов потому что они были единственными продавецами. Nneka сказало мне самолюбиво что она пойдет к университету и станет первой нигерийской женщиной для того чтобы лететь, котор самолет-она продемонстрирует с ей руки подняли высоко в небе как орел. Она была реально орлом: daunting, смелейше и безбоязненно. Я нашел в ей daring свободу, котор я никогда не был бы позволен знать. Я должен считать мой голос где-то друг, далеко от здесь, даже в одичалом Запада- одичалое west of мои сновидения.


Когда она вышла она no longer не услышала бы жужжа голоса в комнате Papa haggling над ее ценой невесты; even as его друг принесенный с им подарки, котор она никогда не получала. Она была бы свободно от взгляда прошивкой втихомолку знания слез ее одежды с ее тела every time, котор он видел ее на рынке. No longer она не была hold down stench повиснуло на его дыхании, коричневея зубами которые воняли gooro stalked между зубами на дни, теми черными перстами которые держали бесчисленные сигареты, схватывая ее нежые руки. Для как только она была бы свободно.


Освободите для того чтобы последовать мои сновидения как хоук я себя всегда вижу в моем мечт swooping вплоть до выбор что-нибыдь, котор он желает для ед-незнающего stares человека-я витает до находки I. Я не знаю лежит впереди меня, но я могу решить он будет, она сказал под ее дыханием по мере того как она sprinted за фронтом стойла ее betrothed под тяжелыми глазами темной ночи.

Een kort Verhaal-- De adelaar
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Abiba snuift diep in het eind van hijab aangezien zij tegen de wind loopt: winden van het Noorden, winden van haar leven. Zij opent de achterdeur stealthily, met het gemak van de dorpsdief, en zij loopt uit het huis dat zij in geboren was. Zij neemt voorbij alle geheugen heimelijk, vraagt dat zij nooit zal worden antwoorden-zij loopt vanaf allen het weet zij het heeft geweten om een enorme wereld van onbekend onder ogen te zien. De droogte van de vroege ochtend harmattan wind blaast tegen haar gezicht; het gilt in haar oren: IEDEREEN KAN U ZIEN. Zij houdt haar adem aangezien zij voorbij het huis met scheuren in haar ogen stormt. Vandaag, is zij veertien. In vier weken, zal zij worden gehuwd.

Het leven was nooit het zelfde voor haar aangezien zij dat alles te weten kwam zij unknowingly al haar leven had gevreesd. Zij had over het gedacht; toen zij de andere meisjes hun kleurloos, één-kleur hijabs voor de bloemrijke, met die laalitekens op hun organismen zag ruilen. Niets veranderde werkelijk maar aangezien zij door hun ogen keek, zag zij de glimlach van verslagen. De glimlach verraadde hun onschuld; zij wisten dat hun ambities spoedig in één bal zouden verpakt worden en in een nylon zak ingepakt en overhandigden aan de meestbiedende. Dat was hun lot.


Dat is mijn lot. Maar zij wilde dat lot veranderen - het moet niet altijd het zelfde zijn. De winden breken altijd wanneer een machtigere kracht zich op zijn manier bevindt; zij was bereid om tegen zijn het overweldigen te lopen windvlagen, die zo snel lopen aangezien zij kon vinden. Zij zag hen, hoorde hen en kende dat alles zij planden. Zij moest weg aan de vijftig-jaar-oude, leeftijd-lange vriend van haar vader worden gehuwd. De man die suya verkocht en altijd voor haar kunudrank betaalde wanneer zij door de markt op het manierhuis van school overging. wie haar diep in de ogen zou kijken aangezien zij met de jongens en de schreeuw plotseling zoals een gewonde hond speelde, ophoudt sprekend aan hen en uw hijab over uw hoofd strak houdt, niet kunt u zij beholding uw deugd zien? En op bepaalde nachten, toen haar moeder haar naar de nachtmarkt stuurde zou hij bij haar grijnzen en zou in haar oren, Yarinya fluisteren, zal ik someday u huwen. Zij zou haar vingers makend een halve cirkel met hen over haar hoofd, de manier en onttrekken fronsen die zij haar beste vriend in school terwijl het gillen in afschuw heeft gezien doet toen iemand iets afschuwelijk aan haar zei. Tufiakwa. Nneka was één van de mensen dat haar ouders Kaferi riepen, untouchable, vermeend om unheard te zijn maar wie nooit kon ongemerkt gaan. Zij bezaten de grootste winkels in de stad en de stadslui verdroegen slechts de hoge prijzen van hun producten omdat zij de enige verkopers waren. Nneka vertelde trots me dat zij naar de universiteit zou gaan en de eerste Nigeriaanse vrouw zou worden om te vliegen vliegtuig-zij zou aantonen met haar handen opgeheven hoogte in de hemel zoals een adelaar. Zij was werkelijk een adelaar: het ontmoedigen, gewaagd en onverschrokken. Ik vond in haar de het durven vrijheid ik nooit zou mogen het weten. Ik moest mijn stem ergens vinden, vanaf anders hier, zelfs in de westen-Wilde Wildernis ten westen van mijn dromen.


Toen zij wegging zou zij niet meer de het zoemen stemmen in Papa ruimte kibbelend over haar bruidprijs horen; zelfs als zijn vriend die met hem giften wordt gebracht die zij nooit heeft ontvangen. Zij zou van de het doordringen blik van geheime kennis vrij zijn die haar kleren van haar lichaam pelde telkens als hij haar bij de markt zag. Niet meer zou zij onderdrukt worden door de stank die op zijn adem, de het bruinen tanden die van gooro stonken die tussen de tanden voor dagen wordt beslopen, die zwarte vingers die talloze sigaretten hadden gehouden hing, begrijpend haar tedere handen. Voor zodra zij vrij zou zijn.


Vrij om mijn dromen zoals de havik na te streven die ik altijd in mijn droom zie die neer om het even wat swooping te plukken het voor voedsel-onbewust van wenst staart van mens-I zal stijgen tot ik me vind. Ik weet wat niet voor me ligt, maar ik kan beslissen wat zal zijn het, zei zij onder haar adem aangezien zij voorbij de voorzijde van haar betrothed box onder de zware ogen van de donkere nacht sprintte.

قصة قصيرة-- النسر
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[أبيبا] ينشق عميقا داخل النهاية من ال [هيجب] بما أنّ هو يمشي ضدّ الريح: رياح من الشمال, رياح من حياته. هو يفتح ال [بك دوور] بشكل خفيّ, مع السهولة من القرية لصة, ويمشي هو من المنزل أنّ هو كان [بورن] داخل. هو يتسلّل بعد [ألّ ث] ذاكرات, أسئلة أنّ هو يعرف أبدا سيحصل [أنسورد-ش] يمشي بعيدا من كلّ هو قد عرف أن يواجه عالم ضخمة من المجهولة. يفجّر الجفاف من المبكّرة صباح ريح [هرمتّن] ضدّ وجهه; هو يصرخ في آذانه: كلّ شخص يستطيع رأيت أنت. هو يمسك نفسه بما أنّ هو يندفع بعد المنزل مع دموع في ه أعين. اليوم, هو [فوورتين]. في أربعة أسابيع, سيزوّج هو كنت.

حياة كان أبدا ال نفس ل ه بما أنّ هو أسّس خارجا كلّ أنّ خشي هو تلقّى [أوننووينغلي] كلّه حياة. هو كان قد فكّر حول هو; عندما رأى هو الأخرى بنات غيّرت هم باهتة, [أن-كلوور] [هيجبس] للزهريّة أحد, مع أنّ [للي] علامات على أجسامهم. رأى لاشيء حقّا يغيّر غير أنّ بما أنّ هو نظر من خلال أعينهم, هو الابتسام من ال يهزم. خان الابتسام براءتهم; هم عرفوا أنّ لففت طموحهم قريبا كنت داخل واحدة كرة وحزمت داخل حقيبة من نايلون و [هند وفر] إلى المزايدة [هيغست]. أنّ كان قدرهم.


أنّ قدري. غير أنّ أراد هو أن يغيّر أنّ قدر - هو لا دائما يضطرّ كنت ال نفس. يكسر الرياح دائما عندما قوة عظيمة يقف في طريقه; هو كان يتأهّب أن يمشي ضدّ ه يغلب إندفاعات, يركض مثل سريعا بما أنّ هو استطاع أن يجدبنفسي. هو رأىهم, سمعهم وعرف كلّ أنّ هم خطّوا. هو كان أن يكون زوّجت باتّجاه آخر إلى أبه [فيفت-ر-ولد], صديقة [أج-لونغ]. دفع الرجل الذي باع [سوا] ودائما ل ه [كونو] شراب كلّما هو مرّ من خلال السوق على الطريق منزل من مدرسة. الواحدة الذي نظر ه عميقة في الأعين بما أنّ هو لعب مع الفتى وصراخ فجأة مثل كلب مجروحة, موقف يتحدّث إلى هم ويمسك [هيجب] ك مشدودة على رأسك, يستطيع لا أنت رأيت هم يكون يدرك فضيلتك? وعلى ليال مؤكّدة, عندما أرسله أمه إلى الليلة سوق هو كشّر في ه وهمست داخل آذانه, [يرينا], أنا سأزوّج أنت يوما ما. هو عبس وبزلت أصابعه يجعل [سمي-سركل] مع هم على رأسه, الطريق هو قد رأى يتمّ [ولّ فريند] ه في مدرسة بينما يصرخ في إشمئزاز عندما أحد ما قال شيء بغيضة إلى ه. [تثفيكوا]. [نّكا] كان واحدة من الالناس أنّ واجداته دعاوا [كفري], [أونتووشبل], مزعومة أن يكون [أونهرد] غير أنّ الذي استطاع أبدا ذهبت غير ملاحظ. هم امتلكوا المتاجر كبيرة في المدينة واحتمل الساكن المدينة فقط السعر عال من منتوجاتهم لأنّ هم كانوا البائعات وحيد. [نّكا] قالني باعتزاز أنّ ذهب هو إلى الجامعة وأصبح الإمرأة أولى نيجيريّة أن يطير [أيربلن-ش] عرض مع ه أيادي رفعوا عاليا في السماء مثل نسر. هو كان حقّا نسر: يرهب, يبسل وبسل. أنا أسّست في ه الحرية جريئة أنا أبدا كنت سمحت أن يعرف. أنا اضطرّ وجدت صوتي في مكان ما أخرى, بعيدة من هنا, حتّى في ال [وست-ث] وحشيّة وحشيّة غرب حلمي.


عندما ترك هو هو [نو لونجر] سمع ال يطنّ صوى في [ببا] غرفة يفاصل على [بريد بريس] ه; [إفن س] صديقته يحضر مع ه هبات هو أبدا استلم. هو كان حرّة من الثاقبة نظرة من معرفة سرّيّة أنّ قشره ملابس من جسمه [إفري تيم] هو رأىه في السوق. [نو لونجر] [هولد دوون] هو كنت بالرائحة نتنة أنّ علق على نفسه, ال يسمّر أسن أنّ نتن من [غورو] ينتاب بين الأسن لأيام, أنّ أصابع سوداء أنّ كان قد أمسك سجائر لا يحصى, يمسك أياديه ليّنة. ل ما إن هو كان حرّة.


حرّرت أن يتتبّع حلمي مثل الصقر أنّ أنا دائما أرى في حلمي ينقضّ إلى أسفل أن يلتقط أيّ شيء هو ب رغب ل [فوود-ونور] من ال [سترس] ال [من-ي] سيحلّ حتّى أنا اكتشاف بنفسي. أنا لا أعرف ماذا يكذب أمام ي, غير أنّ أنا يستطيع قرّرت ماذا هو سيكون, هو قال تحت نفسه بما أنّ هو عدا بعد الجبهة من [بتروثد] ه انهيار تحت الأعين ثقيلة من الليلة مظلمة.